Lieve allemaal,
Ik kan jullie weer lekker veel vertellen, hoor. Er zijn weer heel wat dingen gebeurt in mijn prille leventje. Omdat papa en mama aan het verbouwen zijn heeft het weer een poosje geduurd voordat ik wat in mijn logboek kon schrijven. De scanner deed het heel slecht en mijn mama heeft geen digitale camera, dus dan moest ik het met foto’s doen die andere mensen van mij gemaakt hadden. Nu heb ik weer een heleboel nieuwe. Ik hoop dat ik ze nog op mijn website kan krijgen (die is al heel vol). Ik doe mijn verhaal maar in een paar delen, anders wordt het wel een hele grote log.
Ik was gebleven bij koninginnedag. De avond daarvoor is er altijd kinderdisco. Dat is zo gaaf, dan mag je verkleed komen. Mama had een mooi pak voor mij gemaakt van kapitein Haak. Ze vroeg of ze een snorretje onder mijn neus moest tekenen. Ik zei dat dat niet moest, want ik ben toch een meisje? Het was weer geweldig. Dansen met al die grote kinderen. Mama was me steeds kwijt. Op koninginnedag zelf moest ik eerst op school komen.

Daar kreeg ik mijn muts en een mooie rode ballon met een kaartje er aan. Die wilde ik eerst natuurlijk niet los laten, maar dat moest van papa. Ik heb het kaartje ook terug gehad van de postbode, maar ik had geen prijs. Ik had wel een prijs van de kleurwedstrijd van de oude mensen, die allemaal bij elkaar wonen in een huis. Het was een beer en lekkere snoepjes. Ik was er heel blij mee, vooral met de snoepjes.
Toen mama deze foto maakte, wilde ik hem gelijk zien, maar mama zei dat dat niet kon en ze wilde de camera niet eens open maken…..
Op koninginnedag was er ook een springkussen. Dat vond ik weer geweldig. Op het laatst sprong er een kindje op mijn arm. Dat deed heel erg veel pijn en ik moest heel hard huilen. Later ging het een beetje over, maar de hele week deed het zeer als mama mijn jas aan moest doen en toen er feest was op 7 mei (toen ik ook de kleurplaat had gewonnen) was er de kop van jut. Dat wilde ik natuurlijk ook eens proberen, maar dat ging niet, want mijn armpje deed nog steeds zeer. Toen zijn we bij de dokter geweest en daarna in het ziekenhuis en toen ik thuis kwam had ik een hele mooie blauwe arm. Ik vond het heel stoer en papa keek heel raar op toen hij het zag. Er zat een scheurtje in mijn botje.
Het moest er twee weekjes aan blijven. Nu sta ik ook op de foto met mijn klasgenootjes met gips er op. Toen het er af ging mocht ik hem mee nemen naar huis. Ik heb hem nog steeds en het luchtje is er nu wel een beetje af.
Opa heeft van de oude planken van de verbouwing nog eennhele mooie zandbak voor mij getimmerd. Die is heel erg goed gelukt. Er zit een deksel op en ik kan er lekker in spelen. Nu hoef ik niet meer in de grote zakken zand van papa te spelen. Kijk maar op de foto, daar is de zandbak net klaar er zit ik er gezellig met mijn kipje in.
Binnenkort (en ik bedoel ook echt binnenkort) zal ik weer een stukje schrijven.
Groetjes van Thirza.
